148. Roy Jacobsen „Oczy z Rigela”

„(...) jej podróż zyskała własny napęd, stała się samodzielną istotą, bo Ingrid ścigała swoją miłość i wciąż pozostawała szczęśliwie nieświadoma tego, że pierwszą ofiarą pokoju jest prawda.”

Autor: Roy Jacobsen (w tłumaczeniu: Iwony Zimnickiej) 

Tytuł: „Oczy z Rigela”

Liczba stron: 263

Wydawnictwo: Poznańskie 

Data wydania: 02.09.2020 r

Moja ocena: 7/10 

Opis: „Wojna minęła, a Ingrid Barrøy z niemowlęciem na rękach wyrusza w drogę. Za każdym razem, kiedy prosi o miejsce do spania, pyta o Rosjanina, który uciekał tędy ostatniej zimy i miał oczy takie jak jej córka. Kierunek wędrówki wyznaczają kolejne odpowiedzi. Jedni oferują Ingrid gościnę, inni próbują oszukać. Zwykle mówią niewiele, bo o tym, co zdarzyło się w czasie wojny, lepiej nie rozmawiać.” (Źródło: Wydawnictwo Pozanańskie) 

Opinia o:

  „Niewidzialnych” (tom I) 

i  

„Białym morzu” (tom II)

Opinia: Roy Jacobsen kolejny raz przenosi swoich czytelników na surową wyspę Barrøy, a raczej do powojennej Norwegii, bo w trzecim tomie samej wysypy jest naprawdę mało, nad czym trochę ubolewałam, poznając dalsze losy Ingrid. Jest za to wędrówka, która zdeterminowana jest tęsknotą za tajemniczym Aleksandrem i walką o lepszą przyszłość.

W „Oczach z Rigela” nasza główna bohaterka powoli wraca do normalności, lecz całkiem odmienionej. Tym razem jednak nie jest w tej codzienności sama, bo towarzyszy jej mała Kaja, która daje jej przede wszystkim nadzieję na to, by walczyć o siebie i swoją nową rodzinę. W porównaniu do wojny, gdzie dni przesycone były niepewnością i strachem, tak teraz Ingrid towarzyszy głównie tęsknota i determinacja, by odnaleźć szczęście.

Roy Jacobsen i tym razem nie zrezygnował z minimalistycznego, prostego stylu narracji. Jednak odmianą jest to, że w „Oczach z Rigela” przedstawił wachlarz przeróżnych sylwetek bohaterów, zgłębił się w umysły i obnażył wszystkie ślady, które pozostawiła po sobie wojna.

„Oczy z Rigiela” to przede wszystkim poruszająca opowieść o tęsknocie, rodzicielstwie i trudnej wędrówce, której celem jest przede wszystkim odnalezienie samego siebie i pogodzenie się z tym, co przyniosły ze sobą niszczycielskie siły wojny. Czy polecam? Zdecydowanie tak. Ja sama mam ochotę na więcej, bo nie sposób się nie zżyć z rodziną Barrøy!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Poznańskiemu! 

Czytaj więcej »

146. Roy Jacobsen „Białe morze”

 „Życie mieszkańca wyspy to szukanie. (…) Oczy mieszkańca wyspy szukają bez względu na to, czym zajmują się głowa i ręce, niezaznające spokoju spojrzenie krąży po wyspach i morzu, zahacza o każdą najmniejszą zmianę, rejestruje najdrobniejsze znaki, dostrzega wiosnę jeszcze przed jej przyjściem i śnieg, zanim ten namaluje białymi pociągnięciami rowy i dołki, widzi śmierć zwierząt, zanim umrą, i upadek dzieci, zanim się przewrócą, widzi też niewidzialną rybę w morzu pod rojem białych skrzydeł; wzrok to bijące serce mieszkańca wyspy.”

Autor: Roy Jacobsen (w tłumaczeniu: Iwony Zimnickiej) 

Tytuł: „Białe morze”

Liczba stron: 263

Wydawnictwo: Poznańskie 

Data wydania: 02.10.2019 r

Moja ocena: 7/10 

Opis: „Ingrid na wyspie Barrøy żyje zupełnie sama. Ale nawet tu dosięga ją trauma wojny, gdy morze wyrzuca na brzeg kolejne ciała z zatopionego niemieckiego statku. Jej dojmującą samotność przerwie pojawienie się na wyspie ocalałego żołnierza, który jednak nie mówi po niemiecku…” (Źródło: Wydawnictwo Poznańskie) 

„Bóg nie ma tak wielkiej miłości dla ludzi na wybrzeżu jaką ma wobec tych w głębi lądu i w miastach. Na długie okresy całkiem o nich zapomina, a oni zapominają o nim; odczytują być może kilka linijek przed jedzeniem i wzdychają przy kawie, lecz gdy wyjątkowo objawi się on jako dobroczyńca, nie mają wątpliwości, do kogo kierować podziękowania.”

Opinia: „Białe morze” to drugi tom sagi o norweskiej rodzinie żyjącej na wyspie Barrøy, która zmaga się z trudami życia na tej surowej ziemi. W tym tomie Roy Jacobsen skupił się na losach, dorosłej już, Ingrid, która opuszczona przez rodzinę, pozostaje sama ze sobą. Samotność, wojna i bezlitosny klimat wysypy Barrøy to czynniki, które nieustannie towarzyszą naszej bohaterce.

Ten tom jest inny w porównaniu do „Niewidzialnych”, w których to autor skupia się na bezwzględnej, norweskiej przyrodzie oraz sposobach na przetrwanie w trudnych warunkach. Obie historie łączy oszczędny styl Roya Jacobsena, prostota przekazu, mimo trudnej tematyki oraz uczucie melancholii. W „Białym morzu” autor przedstawia nam bliżej samą Ingrid, jej wewnętrzne przemyślenia, lęki i tęsknotę. Przy tym jednak nie ucierpiała prezentacja morskiego, surowego klimatu wyspy. Dodatkowo wspaniale nakreślone portrety psychologiczne, to element wyróżniający tę powieść. Tutaj to czytelnik musi sam ocenić, co jest prawdą, a co wytworem przewrotnej wyobraźni.

„Białe morze” pokazuje, że w trudnych sytuacjach można znaleźć ziarno nadziei. Jednak przede wszystkim pokazuje, jak wielka jest siła kobiet oraz jak wiele są one w stanie poświęcić i przetrwać. 

Za egzemplarze do recenzji dziękuję Wydawnictwu Poznańskiemu! 

Czytaj więcej »

144. Roy Jacobsen „Niewidzialni”

„Odwiedziny obcych mają swoje dobre strony. Kiedy gość wyjeżdża, mieszkańcy zostają sami ze sobą, w duchu myśląc, że to może trochę za mało. Gość wzbudza tęsknotę. Mówi wyspiarzom , że czegoś im brakuje, że przypuszczalnie brakowało im tego również przed jego przybyciem i będzie im brakowało nadal.”

Autor: Roy Jacobsen (w tłumaczeniu: Iwony Zimnickiej) 

Tytuł: „Niewidzialni”

Liczba stron: 280

Wydawnictwo: Poznańskie 

Data wydania: 03.10.2018 r

Moja ocena: 7/10 

Opis: „Rodzina Barrøy jest biedna, ale na pewno nie brak jej odwagi i chęci przetrwania. Żyją z uprawy niewielkiej ziemi, mają trochę żywego inwentarza, łowią ryby i korzystają z tego, co fale wyrzucą na brzeg. Gdy dorastająca Ingrid decyduje się opuścić wyspę, nie zwiastuje to niczego dobrego.” (Źródło: Wydawnictwo Poznańskie) 

Opinia: „Niewidzialni” to pierwszy tom cyklu Roya Jacobsena, norweskiego prozaika. Powieść ta ukazuje nam portret surowej wyspy Barrøy i losy rodziny, która ją zasiedla. Hans i Maria, Barbro, Martin i mała Ingrid, to bliskie dla siebie osoby, dla której wyspa jest wszystkim. Żyją skromnie, uprawiając ziemię i łowiąc ryby. Akceptują swój los i walczą z siłami natury oraz własnymi słabościami.

Fabuła tej książki jest prosta, tak samo, jak zdania które je tworzą. Opisy codzienności, bezwzględne uroki, zimnej Norwegii oraz walka rodziny o przetrwanie w tych ciężkich warunkach, to elementy, z których składa się ta powieść. Brak tu emocji, zwrotów akcji i zaskoczeń, ale jest za to niesamowity klimat i bohaterowie, których losy śledzi się z największą uwagą. Roy Jacobsen stworzył oszczędną, minimalistyczną historię, która potrafi zachwycić i złapać za serce swoją prostotą i niezwykłą zwyczajnością.

„Niewidzialni” to lektura nostalgiczna i melancholijna, która daje nam odskocznie od współczesnego świata i przewartościowuje nasze priorytety. Pokazuje, czym jest prawdziwe poświęcenie oraz lojalność wobec rodziny.

Za egzemplarze do recenzji dziękuję Wydawnictwu Poznańskiemu! 

Czytaj więcej »